›› Strona główna ›› Kontakt ›› Archiwum

Trasa

Przebieg

km

czas

poziom

mapa

nr 24

Tarnowskie Góry > Mikołeska > Brusiek > Rezerwat "Jeleniak-Mikuliny" > Piłka

30 km

2,5 - 3 h

średni

tak
204 Kb

Rezerwat Jeleniak-Mikuliny

Dawno, dawno temu, a było to kilkadziesiąt tysięcy lat temu Polskę przykrywała gruba warstwa lodu i śniegu. Ówczesny krajobraz przypominał dzisiejszą Grenlandię i Antarktydę. Mimo niegościnnych warunków żyły tutaj mamuty, lwy jaskiniowe, nosorożce włochate, żubry pierwotne, jelenie olbrzymie, a także niedźwiedzie jaskiniowe.
Trudno sobie wyobrazić życie w takich warunkach, a już na pewno nie do zrealizowania byłyby wycieczki rowerowe. Bo jak tu jeździć kiedy jest zimno, pada śnieg, koła roweru grzęzną w śniegu a zza wydmy wyłania się niedźwiedź.
Na szczęście dzisiaj nie musimy takim klimatom stawiać czoła i w słońcu możemy podziwiać różne krajobrazy - także te, których ślady pozostawiła przyroda z okresu lodowcowego. Chciałbym Was zaprosić na wspaniałą wycieczkę, podczas której poznamy formy geomorfologiczne świadczące o lodowcowej przeszłości okolic Tarnowskich Gór.
    Podróż rozpoczynamy na rynku tarnogórskim. Kierujemy się w stronę Pniowca i dalej prosto do Mikołeski znanej nam z poprzednich wypraw. W pierwszej części podróży będziemy korzystali z miejskich dróg - na szczęście o niezbyt dużym ruchu samochodowym - by w Pniowcu wjechać na leśne trasy. Także leśne dukty będziemy wykorzystywać w drodze z Mikołeski do Bruśka gdzie zrobimy sobie pierwszą dłuższą przerwę.
Brusiek jest to maleńka miejscowość położona na trasie Tworóg-Koszęcin, w której mieszka kilkadziesiąt osób. Powstała prawdopodobnie w XIV w. kiedy to ówcześni właściciele wybudowali tu pierwszą hutę. Dzisiaj wieś związana jest przede wszystkim z rolnictwem, leśnictwem i turystyką.
Mimo, że jest tak niewielka warto tu przyjechać i zwiedzić drewniany kościółek z XVII w., zobaczyć drewniane zabudowania domostw lub w spokoju obcować z naturą czy to leżąc nad rzeką Mała Panew czy jadąc rowerem przez las.
    Ruszamy w dalszą drogę w kierunku Rezerwatu Jeleniak-Mikuliny. Przekraczamy Małą Panew i skręcamy w uliczkę Przylasek prowadzącą prosto do lasu. Droga początkowa jest prosta i ubita lecz im bliżej rezerwatu tym staje się bardziej piaszczysta. Leśną jazdę umila nam śpiew ptaków oraz unosząca się woń żywicy. W pewnym momencie podłoże staje się tak piaszczyste a stopień nachylenia drogi za duży aby można było kontynuować jazdę. Trzeba zejść z roweru i kawałek przejść pieszo. W tym właśnie miejscu natrafiliśmy na jedną z form powstałych po ustąpieniu lodowca.
Wody topniejącego lodowca transportowały ogromne ilości materiału skalnego (m.in. piasku, żwiru czy kamieni) przenosząc go w nowe miejsca. W okresie kiedy lodu już nie było a roślinność dopiero zaczęła wchodzić na te tereny po wpływem erozyjnej działalności wiatru powstawały piaski eoliczne. Brak drzew sprawiał, że wiatr mógł bez przeszkód przenosić lekki materiał skalny na duże odległości formując go w wydmy. Dopiero po dłuższym czasie powstające wydmy zostały porośnięte lasem. Dzisiaj możemy je podziwiać podróżując drogami przecinających ich układ. Przykładów występowania tego rodzaju wydm jest więcej i można je znaleźć zwiedzając lasy tarnogórsko-lublinieckie.
    No i udało się. Po kilkusetmetrowym boju z piaszczystą trasą i dokuczającymi komarami, własnymi siłami stanęliśmy przed "wrotami" wspaniałego dzikiego świata.
Oczywiście przed dalszą podróżą trzeba się zapoznać z regulaminem rezerwatu i należy pamiętać, że to my jesteśmy gośćmi tego miejsca. Dowiedziawszy się paru istotnych spraw nie pozostaje nam nic innego jak pokonać ostatnią wydmę (oczywiście pieszo) i wejść na teren rezerwatu. Naszym oczom ukazują się dwa rozległe jeziora oddzielone wałem, po którym biegnie leśna dróżka. Nią właśnie będziemy się zagłębiać w serce rezerwatu.
    Rezerwat Jeleniak-Mikuliny utworzono w 1949 r. w celu ochrony i zachowania śródleśnego torfowiska z pierwotną roślinnością będącego jednocześnie miejscem lęgowym żurawia.
Rezerwat tworzą dwa płytkie zarastające stawy leżące w niecce międzywydmowej. Najstarszym elementem rzeźby tego terenu są terasy plejstoceńsko - holoceńskie, zbudowane z rzecznych osadów piaszczysto żwirowych. Cechuje je wysokie zaleganie poziomu wody gruntowej, rezultatem czego jest istnienie wymienionych zbiorników wodnych. Część powierzchni terasowych wokół zbiorników pokryta jest warstwą torfu, na której wytworzyły się kwaśne organogeniczne gleby bezwęglanowe.
    Rezerwat zamieszkuje wiele cennych gatunków roślin i zwierząt. Z rzadkich i chronionych roślin należy wmienić m.in. bagno zwyczajne, grążel żółty, grzybienie białe, rosiczkę okrągłolistną, widłak goździsty, widłak jałowcowaty, bagnicę torfową, jeżogłówkę, pływacza drobnego, przygiełkę białą i żurawinę błotną.
Ze świata zwierząt najważniejszym wydaje się być wcześniej już wspomniany żuraw. Poza tym można tu obserwować wiele innych gatunków ptactwa wodnego, płazów i ssaków.
    Zachwyceni otaczającą nas przyrodą możemy na zakończenie wycieczki udać się do pobliskiej miejscowości Piłka leżącej nad rzeką Leśnica.

Gdzie warto jeszcze zajrzeć:
- Garść informacji o Bruśku
- Bruśka widziana okiem turystów rowerowych
- Trochę informacji o rezerwacie "Jeleniak Mikuliny"

    więcej zdjęć w fotogalerii

   
Brusiek. Kościół p.w. Św. Jana Chrzciciela.

   
Drewniana zabudowa Bruśka.

   
W drodze do rezerwatu "Jeleniak Mikuliny".


Przecinając wydmę wjeżdżamy do rezerwatu.

   


Krajobraz torfowiska.

   


Piłka.



/do góry/