Strona Główna > Drogi rowerowe

.:: Wstęp
.:: Wywiad ze Starostą
.:: C.R.O.W.
.:: Stojaki rowerowe
.:: Skatepark
.:: Asfalt to nie kostka
.:: Istniejące drogi rowerowe
.:: Gdańsk - drogi rowerowe
.:: Bezpieczny rowerzysta
.:: Drogi w budowie

Zastosowanie odpowiedniej nawierzchni przy budowie drogi rowerowej nie jest bez znaczenia. To nawierzchnia po której się poruszamy decyduje o prędkości, sile tarcia a więc naszym wysiłku, bezpieczeństwie i komforcie w czasie jazdy.
W Polsce często stosowanym materiałem przy tego rodzaju przedsięwzięciach jest kostka betonowa. Owszem są sytuacje, że jej stosowanie jest uzasadnione lecz generalnie nawierzchnia drogi rowerowej powinna być asfaltowa lub z wylewki betonowej (droższej od asfaltu).
Nawierzchnię asfaltową powszechnie wykorzystuję się w krajach Europy Zachodniej i jest ona lepsza od kostki betonowej z następujących powodów:
1. towarzyszą jej mniejsze siły tarcia,
2. jest mniej podatna na erozję (wykrzywianię się, zapadanie, kruszenie, pękanie, wymywanie, zarastanie przez roślinność),
3. jest tańsza,
4. łatwiej rozróżnialna przez pieszych gdy droga rowerowa stanowi wspólny ciąg pieszo-rowerowy.

Poniżej znajduje się streszczenie raportu i wyniki badań Instytutu Prognoz i Środowiska (UPI) dot. zużycia energii podczas jazdy rowerem. UPI mieści się w Heidelbergu i jako instytut użyteczności publicznej bada wpływ oddziaływania człowieka na środowisko naturalne.

Rozwój i potencjał komunikacji rowerowej

W programie popierania ruchu rowerowego często zwraca się zbyt małą uwagę na to, że rower w przeciwieństwie do pojazdów mechanicznych, jest napędzany energią mięśni. Ma to pewne poważne konsekwencje, które zostały przedstawione bardziej szczegółowo w wymienionym raporcie.

W tym celu Instytut UPI (Instytut Prognoz i Środowiska) przeprowadził m.in. pomiary zużycia energii podczas jazdy rowerem po różnych rodzajach nawierzchni.
Jeden z wyników: ścieżki rowerowe zbudowane z kostki betonowej zwiększają zapotrzebowanie energetyczne użytkownika o 30 - 40% z powodu szorstkiej i nierównej powierzchni i tym samym redukują powierzchnie terenu dostępnego rowerzyście o 40 - 50%, w porównaniu z jazdą po gładkich i równych nawierzchniach.
W wielu miastach w ciągu ostatnich lat, nowe drogi rowerowe zbudowano w większości przypadków z kostki betonowej. Takie rozwiązanie prowadzi jednak do dotkliwych utrudnień jazdy rowerem. Z biegiem czasu kostki betonowe mogą się zapadać, prowadząc do deformacji i w związku z tym do dalszych utrudnień jazdy. Taka nawierzchnia jest szczególnie niekorzystna dla rowerów z wąskimi i cienkimi oponami gdyż zwiększa ryzyko wypadku.

Ponieważ rowery nie posiadają żadnego zewnętrznego źróła energii, a jej nakład zależy w głównej mierze od nawierzchni drogi to zasięg użycia roweru w ruchu podmiejskim może być wspomagany bądź utrudniany w zależności od ukształtowania nawierzchni drogi rowerowej.

W tabeli poniżej przedstawiono ilość zużytej energii i zakres wykorzystania ruchu rowerowego w zależności od jakości nawierzchni drogi rowerowej

DROGA ROWEROWA

RUCH ROWEROWY

Rodzaj drogi

Materiał

Cechy

Wykonanie

Zużycie energii

Dostępny obszar

Droga asfaltowa, standard drogi samochodowej

Drobny asfalt

Wysoka równość wzdłużna, gładka

Rozścielacz asfaltu

100%

100%

Droga asfaltowa, standard drogi rowerowej

Drobny asfalt

Niska równość wzdłużna, gładka

Walec drogowy

120%

70%

Droga z kostki betonowej

Kostka betonowa niefazowana

Nierówna, gładka

---

130%

60%

Droga z kostki betonowej

Kostka betonowa fazowana

Nierówna, wyboista

---

140%

50%

Droga szutrowa, ubijana

Materiał drobnoziarnisty

---

---

150%

45%

Droga szutrowa, ubijana

Materiał gruboziarnisty

---

---

200%

25%

Badanie wykazało, że zakres używania roweru na drogach o dobrej jakości jest dwukrotnie większy niż na drogach zbudowanych z kostki betonowej bądź o złej równości wzdłużnej i około czterokrotnie większy jak w przypadku nawierzchni nieutwierdzonej lub szutrowej.

Nawierzchnia dróg rowerowych musi być pod względem równości i gładkości taka sama jak ta budowana dla pojazdów mechanicznych. Drogi rowerowe nie powinny być dalej wykładane kostakami betonowymi. Konieczną gładkość można osiągnąć poprzez wyłożenie ścieżki gładkim, drobnym pokryciem asfaltowo - betonowym. Właściwą równość drogi rowerowej można uzyskać poprzez zastosowanie odpowiedniej warstwy nośnej przy wykorzystaniu najlepszych technologi budowy dróg (np. zastosowanie rozścielacza asfaltu).

Ponieważ rowery w przeciwieństwie do pojazdów mechanicznych nie posiadają tak dobrej amortyzacji jak pojazdy samochodowe dlatego wykonanie drogi rowerowej winno spełniać pewne standardy, np. krawężniki, które ma do pokonania rowerzysta powinny być zrównane z jezdnią.

Wykorzystanie potencjału komunikacji rowerowej możliwe jest przy wprowadzeniu 3 zasad planistycznych:
- unikanie objazdów
- redukcja czasu oczekiwania
- gładka i równa nawierzchnia dróg rowerowych.
Wprowadzenie w życie tych 3 zasad umożliwia podwojenie lub potrojenie udziału roweru w komunikacji miejskiej.
Przykłady:
- 350 m objazdu (10% długości przeciętnej jazdy rowerem) redukuje dostępny komunikacyjnie obszar o 10-20%,
- 2 min. czekania na światłach (14% przeciętnego czasu przejazdu) redukują dostępny komunikacyjnie obszar o 14-25%,
- drogi rowerowe o kiepskiej nawierzchni (kostka, nierówny asfalt) redukują dostępny komunikacyjnie obszar o 15-50%.

/do góry/